Tempels, stof en verschrikkelijke wreedheden.

Hallo allemaal. We lopen inmiddels al weer flink achter met de blog. Op het moment dat we dit typen zitten we al in San Francisco
De bus richting Aranya Prathet, het grensstadje aan Thaise kant, vertrok om 06:00. Lekker vroeg dus. Toen we om een uur of 11 aankwamen kon het hele avontuur van de grensovergang beginnen. We hadden al van alles gehoord en gelezen over moeilijkheden bij de grensovergang van Aranya Prathet in Thailand naar Poipet in Cambodja.
Op het moment dat we dus uitstapten werden we meteen door een groep tuk-tuk drivers besprongen. Voor 50 baht wilden ze ons wel naar de grens brengen. De locals uit de bus lieten zich ook door tuk-tuks naar de grens rijden, dus wij besloten in te stappen. Toen alle locals linksaf gingen, en wij rechtdoor begon het eerste beetje wantrouwen al bij ons op te komen. We werden door de tuk-tuk afgezet bij een klein kantoortje. Hier werden we meteen begroet door een hele vriendelijke meneer. Door het vroege opstaan waren we niet op ons scherpst. Ons onderbuik gevoel vertelde ons allebei dat er iets niet klopte. Toch liepen we naar binnen. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben uiteindelijk bij een visabureautje, een paar honderd meter van de echte grensovergang, allebei 200 baht te veel betaald voor ons visum. De verkopers waren hele gladde gasten. Toen we eenmaal voor de visa hadden betaald, kregen we ook echt door dat we niet slim bezig waren. Ze probeerden ons nog te dure bustickets naar Siem Reap te verkopen en vroegen zelfs nog om een service charge van 100 baht toen we weg wilden lopen. Die hebben we mooi niet betaald. We werden door een hele ‘vriendelijke’ verkoper van het visabureautje naar de grens begeleid/achtervolgd. Hij wilde ook nog wel even wat service charge opstrijken. Gelukkig hebben we hem kunnen afschudden en uiteindelijk zetten we rond 12:30 voet in Cambodja.

Balend dat we te veel voor ons visum hebben betaald gaan we opzoek naar een manier om in Siem Reap te komen. Al snel worden we benaderd door een onguur uitziende en slecht Engels sprekende man. Het blijkt een Rus te zijn en hij weet ons duidelijk te maken dat hij en zijn vriend een taxi willen delen naar Siem Reap. Er is een taxichauffeur die ons voor totaal 35 dollar naar Siem Reap wil rijden. Een kwartier rijdt er een Toyota sedan met 2 kale, dikke Russen, 2 te lange Nederlandse jongens en een steeds-door-z’n-half-lange-zwarte-haren-strijkende Cambodjaan door het super vlakke platteland van Cambodja, met op de achtergrond te laatste Cambodjaanse hits. Binnenkort bij uw in de bioscoop! Zo voelde het een beetje, een begin van een film die hele andere wendingen had kunnen nemen. Na 4 uur in de auto te hebben gezeten kwamen we dan eindelijk aan in Siem Reap.

Siem Reap. Een stadje waar alleen de hoofdstraten geasfalteerd zijn en voor de rest de stofwolken of je heen vliegen als er een brommer voorbij raast, een stadje waar je Fried Rice Chicken zonder kip eet, een Coconutshake drinkt waar alleen banaan in zit en de tuk-tuk driver van de enige hoerentent je elke avond een AK-47 aanbied. Oja en natuurlijk de mooie Angkor Wat tempels. De eerste dag hebben we even alleen maar in onze hangmatten voor onze kamer gelegen en het 50 cent bier van ons hostel gedronken. De volgende dag hebben we een tuk-tuk gecharterd richting de Tempels. We waren eigenlijk beetje aan de late kant waardoor we alleen het korte rondje rond het complex konden doen. We hebben Angkor Wat zelf, Tha Prohm, Angkor Thom, Bayon en nog wat kleinere tempels onderweg. De ruïnes waren erg indrukwekkend. Ongelofelijk dat er bijna 1000 jaar geleden hier 1 miljoen mensen leefde. Toch hadden we alles wel gezien na deze ene dag. De lange dag hebben we traditioneel afgesloten met een bezoekje aan de plaatselijke nachtmarkt. De dag daarop hebben we weer niet zo veel gedaan. Een stuk door het park gelopen, wat kaartjes geschreven, in de hangmatten gelegen nog meer 50 cent bier gedronken en bus tickets naar Phnom Penh voor de volgende dag gekocht.

De dag dat we aankwamen in Phnom Penh hebben we beetje rond gelopen in onze buurt. De volgende dag stond het Grand Palace en de bijbehorende tempel op ons programma. Bij de ingang werd alleen duidelijk dat we alleen de tempel konden bezoeken en dat het Grand Palace in z’n geheel helemaal niet te bezoeken viel. Dit omdat de koning van Cambodja er woont en geen gasten in zijn paleis wil. Toen alleen maar de emarald boedha n de tempel bekeken en toen een bezoek aan de expat wijk in de stad gebracht. De volgende dag hadden we een vol programma met de S-21 gevangenis en de ‘’Killing Fields’’. We begonnen de dag met een bezoek aan de Tuol Sleng gevangenis, beter bekend als de S-21 gevangenis. Tijdens het bewind van de Khmer Rouge zijn er in dit voormalige schoolgebouw meer dan 14 duizend mensen vastgehouden en gemarteld. Mensen werden hier gevangen gehouden omdat ze tegen het bewind waren, niet gehoorzaamde of omdat ze hoog opgeleid waren. Meestal werden de gevangenen na weken gemarteld en ondervraagt te zijn afgevoerd naar Choeung Ek, de ‘’Killing Fields’’, om daar geëxecuteerd te worden. In de kille levenloze tot martelkamers omgebouwde klaslokalen werden we aangestaard door honderden foto’s van slachtoffers die in de gevangenis vast hebben gezeten. Lichtelijk aangeslagen stapten we weer in onze tuk-tuk om naar de Killing Fields te gaan. We weren door middel van Nederlandse ‘’soundguide’’ langs alle massagraven geleid. Onderweg moesten we oppassen dat niet struikelde over de stukken kleding van de slachtoffers die nog niet helemaal vergaan zijn. Heel erg bizar om daar op te moeten letten. Zo kom je er achter dat het niet heel lang geleden gebeurd is. Na dat we deze verschrikkelijke plek hadden verlaten hebben we nog wat rond gelopen in het centrum en een 3 daagse Mekong tour geboekt naar Vietnam. Maar daar meer over in het volgende verslag.