Onze eerst stappen in Azië

Zo dan. Het eerste reisverslag uit Azië. Het heeft even geduurd, maar dit is echt het eerste moment dat we tijd en puf om iets te typen. Op het moment dat we dit typen zitten we in een Starbucks (gratis wifi) in Tanah Rata. Er is ondertussen al een hele hoop gebeurd.

Omdat we een vroege vlucht hadden vanaf Parijs, waren we genoodzaakt om in Parijs te overnachten. In Parijs was het vooral KOUD. We hebben nog wel even door Parijs gewandeld en Jop heeft zijn hoogtevrees overwonnen op de Eiffeltoren.

De vlucht naar Kuala Lumpur was voor ons beiden geen pretje. We hebben zo’n 13 uur in het vliegtuig gezeten, weinig geslapen en bij Jos kwamen de overheerlijke vliegtuigmaaltjes er net zo hard uit als dat ze er in gingen.

Gesloopt kwamen we aan Kuala Lumpur. Eerst maar eens even geld pinnen. En ja hoor, dat ging gelijk al mis. Jop z’n pinpas werd ingeslikt omdat we het MasterCard logo voor een Maestro logo aanzagen. Gelukkig zat er een wisselkantoortje naast van hetzelfde bedrijf, en na een kwartiertje had Jop zijn pinpas weer terug. We hebben eerst de bus naar het centrum genomen, toen nog even op de metro, en in China Town naar een guesthouse gezocht. Toen we die hadden gevonden, hebben we onze tassen gedropt en hebben we kennisgemaakt met het warme en hectische Kuala Lumpur. We hebben wat over de straten van China Town rondgezworven en van de geuren, kleuren en geluiden genoten. Rond 5 uur opzoek gegaan naar een eettentje/restaurantje om we te eten. Ergens in een wat rustigere straat een typisch, volgens ons, chinees restaurantje gevonden. Daar maakte we kennis met onze eerst maaltijd in Azië. Jos ging gelijk op de ‘’Chicken with Rice’’ tour terwijl Jop voor de wat veiligere ‘’Seasonal vegtable’’ ging. Eten smaakte ons prima. Vervolgens hebben we lekker vroeg ons bedje opgezocht in de hoop dat onze jetlag de volgende dag wat minder was.

Voor donderdag hadden we plannen gemaakt om wat van de stad te gaan zien. De butterfly gardens, de Petronas Twin Towers en Bukit Bintang (een wijk in KL met veel shopping malls, maar ook kleine kraampjes en eettentjes) wilden wij wel eens met eigen ogen gaan bekijken. Nadat we een tijdje tevergeefs geprobeerd hebben om een lokale bus naar de butterfly gardens te vinden, hebben we maar een kaartje gekocht voor een veel te dure toeristenbus. De zogenaamde hop-on-hop-off bus.
Deze bus stopt op alle bezienswaardigheden in de stad. Zo kregen we dus wel wat van de stad mee, maar waren we heel lang onderweg. Na de butterfly gardens zijn we met de lokale bus naar de Batu Caves gegaan. De Batu Caves waren een beetje een tegenvaller. De grotten kregen veel lovende woorden op internet en in de reisgidsen, maar naar ons idee waren grotten waren niet meer dan een enorme afvalhoop, bewoond door apen en kippen, met een enorme gouden Boedha ervoor. Daarom hebben we maar een beetje cultuur opgesnoven op de lokale markt die zich pal voor de groten plaat vond. We voelden ons hier niet helemaal op ons plek. We waren de enige westerse mensen tussen de lokale winkelende menigte. Marktkoopmannen stonden met grote stereo installaties geweldige indian style techno beats te blazen, de één nog harder dan de ander, in de hoop een CD de verkopen. Uiteindelijk maar weer de bus terug genomen naar KL om daar weer op de te dure hop-bus te stappen.

Eenmaal in KL aangekomen, op de gok maar uit de bus gestapt omdat er in KL geen duidelijke bushaltes zijn. Daarnaast hangen er ook geen bordjes met de namen van de haltes op de haltes zelf of in de bussen. Toen de halte van de hop-bus opgezocht, want die heeft dan weer z’n eigen haltes, en maar gaan zitten wachten. Na een uur wachten vonden we het wel welletjes en begonnen we ons af te vragen of die bus nog wel reed. In het hostel is ons verteld dat de bus tot half 9 s’avonds zou rijden, en het was nog maar 6 uur. Al gefrustreerd door dat we al veels te veel voor die bus moesten betalen zijn we boos wegelopen. Door het lange wachten besloten we maar om de Petronas Towers vandaag niet meer te doen en gelijk maar op weg te gaan naar Bukit Bintang. Dit keer met de trots van KL, de monorail. Op zich is er niet veel mis met de monorail. Hij is alleen gebouwd voor de doorsnee Aziaat. Aangezien wij niet de lengte hebben van een doorsnee Aziaat stootten we (vooral Jop) ons hoofd veelvuldig tegen de handvaten aan het plafond van de monorail. Bovendien maakt heel KL gebruik van de monorail, waardoor je als sardines in blik in dat dat ding zit.

Eenmaal uitgestapt was het wel tijd om wat koels te drinken en even te zitten. Zoals al eerder genoemd zijn er in Bukit Bintang heel wat winkeltjes en eettentjes, dus keuze te over. Zo belandden we bij een kraampje wat een soort van Slush Puppie verkocht. (voor de mensen die dat niet kennen, gewoon ijsblokjes uit de blender met siroop voor de smaak). Dit was een erg lekkere verfrissing. Verder nog wat rond gewandeld en de massagevrouwen van ons afgeslagen alsof het muskieten waren. Toen het tegen etenstijd aan liep zijn we terug naar ons nieuwe hostel gelopen. We moesten van hostel wisselen omdat het hostel van de eerste dag helemaal vol zat en we dus niet een 2e nachten konden boeken. We verbleven nu in het Reggae hostel. Een groot hostel met prima verzorgde kamers en badkamers. Daarnaast zat een bar/restaurant naast wat ook bij het hostel hoorde. Daar hebben we lekker gegeten. s’Avonds niet veel uitgevoerd, beetje geskyped, gefacebooked en weer vroeg onder de dekens.

De volgende dag hadden we weer veel op het programma staan, maar daar over horen jullie snel meer!

1 reactie op “Onze eerst stappen in Azië

Reacties zijn gesloten.