Welkom op onze reisblog

Uitgelicht

Dit is onze reisblog waar we al onze verhalen en foto’s plaatsen zodat jullie in Nederland ons op de voet kunnen volgen!
Onder onze verhalen en onder de foto pagina kunnen jullie je reacties plaatsen als jullie dat willen.

Ook zijn we te vinden op onze eigen Facebook pagina’s!

Hoop dat jullie het leuk vinden

Boten, bussen en motors

Mijn locatie .

Tijdens onze tussenstop van 10 uur op het vliegveld van Guangzhou hebben we de tijd gevonden om nog een verslagje te typen. Ten minste het beginnetje…

Vanuit Phnom Penh hadden we een 3 daagse toer naar Ho Chi Minh City geboekt. Onderweg zouden we nog overnachten in Chau Doc en Can To. Chau Doc ligt de Mekong delta en niet ver van grens met Cambodja. We vertrokken vanuit Phnom Penh met een minivan om later over te stappen op een ‘’slowboat’’. Met deze boot zijn we toen via de Mekong de grens met Vietnam over gegaan. In Vietnam hebben we nog een paar uur over wat zijrivieren van de Mekong gevaren en veel van het lokale plattelands-en rivierleven gezien. ‘s Middags kwamen we aan in Chau Doc. Nadat we waren ingecheckt in onze superluxe aircon kamer, zijn we de lokale markt gaan verkennen. Op de markt werden we erg veel aangestaard door de ‘locals’. Het was blijkbaar zeldzaam dat er van deze lange blanke slungels over de markt liepen. ‘s Avonds weer lekker langs de weg gegeten en vroeg naar bed gegaan. Met zonsopgang zaten we de volgende morgen al op de boot op weg naar de floatinghouses en de fishfarms. Deze mensen leven op het water. Alles draait ook om de rivier waar ze op leven. De volgende stop was de Cham village. De Cham zijn een heel klein volkje die vooral in de Mekong delta leven. Het zijn Aziatische mensen die in de Islam geloven. Alleen hebben ze andere regels dan de gewone Islam. Zo is bijvoorbeeld de vrouw de baas in huis en moet de vrouw ook de man ten huwelijk vragen. Ze wonen langs de Mekong in huizen die op meters hoge palen staan. Dit is ook wel nodig want al de Mekong buiten zijn oevers treed kan het water heel hoog komen te staan. Afgelopen jaar was dat ruim 2 meter. ‘s Middags kwamen we na een busritje aan in Can To. Daar hadden we een vrije middag. We zijn toen even naar het nationale museum geweest. Opvallend hier was dat alles nogal vanuit een ander oogpunt wordt bekeken dan dat we in westerse landen doen. Deze avond doken we ook weer vroeg de veren in, er stond ons weer een vroege ochtend te wachten. De volgende ochtend stapten we weer in een bootje en voeren we richting de floating market van Can To. Hier verkopen alle mensen die groente en/of fruit verbouwen hun producten aan de gewone bevolking. De handel vindt zich helemaal op het water plaats. Het volgende wat op ons programma stond was een rijstnoedelfabriek . Daar worden de rijstnoedels die in de Phó gaan met de hand gemaakt. Vervolgens zijn we nog naar een rijstfabriek geweest en naar een Vietnamese groente– en fruitkwekerij. Na dit alles gezien te hebben keerde we terug met de boot en pakten we de bus naar Saigon of te wel Ho Chi Minh City.

In Saigon vonden we al snel een schoon en goedkoop guesthouse midden in het backpackerscentrum. We zijn nog even de stad in geweest en hebben we de grote markt van Saigon, die net begon te sluiten, nog bezocht. Onderweg verbaasden we ons over het drukke verkeer en over de enorme hoeveelheden scootertjes die ons voorbij raasden. Het schijnt dat er van de 6 miljoen mensen die in Saigon leven, er meer dan 4 miljoen een scooter hebben. Verder hebben we die avond en de volgende dag niet heel veel gedaan. We waren vooral erg moe van het vroege opstaan met de tour. Na lekker een dag niks gedaan te hebben moest de volgende dag wel een actieve worden. Als eerste bezochten we het Independence Palace bezocht. Dit de is de plek waar de tanks de muur doorbraken en waar de Noord-Vietnamese soldaat de Vietnamese vlag plantte. We kregen een gratis tour door het museum. Het ‘’War Remenmants Museum’’ was het de volgende stop op ons programma. Hier werden we geconfronteerd met alle gruwelijkheden die tijdens de oorlog zijn gebeurd. Talloze foto’s van misvormde en gehandicapte slachtoffers lieten zien dat het gebruik van de chemicaliën nog steeds generaties na generaties slachtoffers maken. De rest van de dag viel letterlijk in het water omdat de een tropische storm besloot om al het water van de zuid-chineese zee over ons heen te gooien.
We besloten om een busticket naar Dalat te kopen voor de volgende. Eigenlijk hadden we nog wel wat langer in Saigon willen blijven, maar omdat nog maar iets meer dan 2 weken te gaan hadden voordat we vanuit Hanoi naar Los Angeles zouden vliegen, leek het ons verstandig om onze biezen te pakken. Met nog half natte kleren vertrokken we de volgende ochtend naar Dalat.

Dalat is een stadje in de bergen, wat verder land inwaarts. Het is een leuk stadje en er is veel te zien in de omgeving. Hét ding om te doen in Dalat is een Easy Rider tour. Dan ga je bij een motorrijder achterop, en stop je bij allerlei bezienswaardigheden in de omgeving. Wij waren ook wel geïnteresseerd in zo’n tour. We twijfelden nog even tussen een 3 daagse tour naar Nha Trang of een dagtour door de omgeving van Dalat. Na wat wikken en wegen besloten voor de dagtour te gaan, en de dag daarna per bus naar Nha Trang te rijden. De Easy Rider tour was geweldig! Onze riders waren erg aardig en wisten veel te vertellen over de dingen die we zagen en bezochten. Daarnaast was het super lekker weer en was het op en top genieten achter op de motor. Dezelfde avond hebben we lekker pizza gegeten om Jops verjaardag te vieren.

De volgende ochtend waren we door de wekker heen geslapen en werden wakker gemaakt door de receptioniste. Vervolgens vertelde ze ons dat onze bus naar Nha Trang voor de deur stond te wachten. Binnen recordtijd schoten we onze kleren aan en sprongen we de bus in. Na een paar uurtjes in de bus was het landschap veranderd van bergen naar duinen en zee. Toen we door het stadje liepen nadat we waren in gechecked in het hotel viel ons op dat er heel veel Russisch sprekende mensen rondliepen. We kwamen er achter dat Nha Trang een van de favoriete strandvakantie bestemmingen is voor de russen. Naast het strand heft Nha Trang niet echt veel te bieden. De enige volle dag dat we er waren hebben we in een strandtent zitten wifi’en, vliegtickets zitten boeken voor in de VS en gewoon even relaxen. Dezelfde avond besloten we heel efficiënt s ’nachts te reizen. Om 7 uur stapten we in de hele comfortabele (kuch, kuch) nachtbus waar we slapend (kuch, kuch) naar Hoi An werden gereden.

Tempels, stof en verschrikkelijke wreedheden.

Hallo allemaal. We lopen inmiddels al weer flink achter met de blog. Op het moment dat we dit typen zitten we al in San Francisco
De bus richting Aranya Prathet, het grensstadje aan Thaise kant, vertrok om 06:00. Lekker vroeg dus. Toen we om een uur of 11 aankwamen kon het hele avontuur van de grensovergang beginnen. We hadden al van alles gehoord en gelezen over moeilijkheden bij de grensovergang van Aranya Prathet in Thailand naar Poipet in Cambodja.
Op het moment dat we dus uitstapten werden we meteen door een groep tuk-tuk drivers besprongen. Voor 50 baht wilden ze ons wel naar de grens brengen. De locals uit de bus lieten zich ook door tuk-tuks naar de grens rijden, dus wij besloten in te stappen. Toen alle locals linksaf gingen, en wij rechtdoor begon het eerste beetje wantrouwen al bij ons op te komen. We werden door de tuk-tuk afgezet bij een klein kantoortje. Hier werden we meteen begroet door een hele vriendelijke meneer. Door het vroege opstaan waren we niet op ons scherpst. Ons onderbuik gevoel vertelde ons allebei dat er iets niet klopte. Toch liepen we naar binnen. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben uiteindelijk bij een visabureautje, een paar honderd meter van de echte grensovergang, allebei 200 baht te veel betaald voor ons visum. De verkopers waren hele gladde gasten. Toen we eenmaal voor de visa hadden betaald, kregen we ook echt door dat we niet slim bezig waren. Ze probeerden ons nog te dure bustickets naar Siem Reap te verkopen en vroegen zelfs nog om een service charge van 100 baht toen we weg wilden lopen. Die hebben we mooi niet betaald. We werden door een hele ‘vriendelijke’ verkoper van het visabureautje naar de grens begeleid/achtervolgd. Hij wilde ook nog wel even wat service charge opstrijken. Gelukkig hebben we hem kunnen afschudden en uiteindelijk zetten we rond 12:30 voet in Cambodja.

Balend dat we te veel voor ons visum hebben betaald gaan we opzoek naar een manier om in Siem Reap te komen. Al snel worden we benaderd door een onguur uitziende en slecht Engels sprekende man. Het blijkt een Rus te zijn en hij weet ons duidelijk te maken dat hij en zijn vriend een taxi willen delen naar Siem Reap. Er is een taxichauffeur die ons voor totaal 35 dollar naar Siem Reap wil rijden. Een kwartier rijdt er een Toyota sedan met 2 kale, dikke Russen, 2 te lange Nederlandse jongens en een steeds-door-z’n-half-lange-zwarte-haren-strijkende Cambodjaan door het super vlakke platteland van Cambodja, met op de achtergrond te laatste Cambodjaanse hits. Binnenkort bij uw in de bioscoop! Zo voelde het een beetje, een begin van een film die hele andere wendingen had kunnen nemen. Na 4 uur in de auto te hebben gezeten kwamen we dan eindelijk aan in Siem Reap.

Siem Reap. Een stadje waar alleen de hoofdstraten geasfalteerd zijn en voor de rest de stofwolken of je heen vliegen als er een brommer voorbij raast, een stadje waar je Fried Rice Chicken zonder kip eet, een Coconutshake drinkt waar alleen banaan in zit en de tuk-tuk driver van de enige hoerentent je elke avond een AK-47 aanbied. Oja en natuurlijk de mooie Angkor Wat tempels. De eerste dag hebben we even alleen maar in onze hangmatten voor onze kamer gelegen en het 50 cent bier van ons hostel gedronken. De volgende dag hebben we een tuk-tuk gecharterd richting de Tempels. We waren eigenlijk beetje aan de late kant waardoor we alleen het korte rondje rond het complex konden doen. We hebben Angkor Wat zelf, Tha Prohm, Angkor Thom, Bayon en nog wat kleinere tempels onderweg. De ruïnes waren erg indrukwekkend. Ongelofelijk dat er bijna 1000 jaar geleden hier 1 miljoen mensen leefde. Toch hadden we alles wel gezien na deze ene dag. De lange dag hebben we traditioneel afgesloten met een bezoekje aan de plaatselijke nachtmarkt. De dag daarop hebben we weer niet zo veel gedaan. Een stuk door het park gelopen, wat kaartjes geschreven, in de hangmatten gelegen nog meer 50 cent bier gedronken en bus tickets naar Phnom Penh voor de volgende dag gekocht.

De dag dat we aankwamen in Phnom Penh hebben we beetje rond gelopen in onze buurt. De volgende dag stond het Grand Palace en de bijbehorende tempel op ons programma. Bij de ingang werd alleen duidelijk dat we alleen de tempel konden bezoeken en dat het Grand Palace in z’n geheel helemaal niet te bezoeken viel. Dit omdat de koning van Cambodja er woont en geen gasten in zijn paleis wil. Toen alleen maar de emarald boedha n de tempel bekeken en toen een bezoek aan de expat wijk in de stad gebracht. De volgende dag hadden we een vol programma met de S-21 gevangenis en de ‘’Killing Fields’’. We begonnen de dag met een bezoek aan de Tuol Sleng gevangenis, beter bekend als de S-21 gevangenis. Tijdens het bewind van de Khmer Rouge zijn er in dit voormalige schoolgebouw meer dan 14 duizend mensen vastgehouden en gemarteld. Mensen werden hier gevangen gehouden omdat ze tegen het bewind waren, niet gehoorzaamde of omdat ze hoog opgeleid waren. Meestal werden de gevangenen na weken gemarteld en ondervraagt te zijn afgevoerd naar Choeung Ek, de ‘’Killing Fields’’, om daar geëxecuteerd te worden. In de kille levenloze tot martelkamers omgebouwde klaslokalen werden we aangestaard door honderden foto’s van slachtoffers die in de gevangenis vast hebben gezeten. Lichtelijk aangeslagen stapten we weer in onze tuk-tuk om naar de Killing Fields te gaan. We weren door middel van Nederlandse ‘’soundguide’’ langs alle massagraven geleid. Onderweg moesten we oppassen dat niet struikelde over de stukken kleding van de slachtoffers die nog niet helemaal vergaan zijn. Heel erg bizar om daar op te moeten letten. Zo kom je er achter dat het niet heel lang geleden gebeurd is. Na dat we deze verschrikkelijke plek hadden verlaten hebben we nog wat rond gelopen in het centrum en een 3 daagse Mekong tour geboekt naar Vietnam. Maar daar meer over in het volgende verslag.

Boedha’s, markten en nog heel veel meer in Bangkok

Hier ons nogal beetje soort van verlaat verslag over de hoofdstad van Thailand. Bangkok. Als we onze reisgids en mede backpackers mochten geloven zou het een heel avontuur worden. Door hen was ons een knotsgekke en overvolle stad beloofd. Hoewel we dit alles wel met een korreltje zout namen, waren we erg nieuwsgierig.

Zoals gezegd kwamen we om 11 uur aan in Bangkok. Eigenlijk vonden we 5 en half uur vertraging niet eens zo heel erg, omdat we daardoor wat extra uurtjes slaap hebben kunnen pakken. Toen we de trein uitstapten hebben we eerst maar eens een goede kaart van de stad gekocht bij een kioskje op het station. Toen op weg naar onze eerste kennis making met Bangkok. De KFC naast het station. Tja domper, maar het was een nogal uitzonderlijke uitzondering op onze regel dat we alleen maar in lokale restaurantjes en tentjes mogen eten. Maar we hadden helemaal geen ontbijt genuttigd in de trein en stierven zo wat van de honger. Lees verder

Nachttreinen, Opium en Le Tour du Pai

09:30. Met schokkende bewegingen komt de trein langzaam tot stilstand. Als we door het raampje naar buiten kijken zien we veel groen langs het spoor. Allebei hebben we geen flauw idee waar we zijn. Na een paar minuten komt de trein weer in beweging. Een uur later komen we, na een reis van 13 uur dan eindelijk aan op onze volgende bestemming: Chiang Mai. Lees verder